Επιτέλους, εμφανίσθηκαν οι δάσκαλοι για να καθοδηγήσουν όλους εμάς τους ανόητους που λοξοδρομήσαμε. Όποιος υποστήριξε το << ΝΑΙ>> ήταν προδότης. Για τα Κυπριακά δεδομένα είμαι προδότης. Και είμαι περήφανος για την προδοσία μου.
Αντικρίζω με σιχαμάρα τις όποιες απόψεις και συμπεριφορές αυτών των σοφών διδασκάλων, των αυτόκλητων υπερασπιστών του Έθνους. Ανεξήγητα παρουσιάστηκε αυτό το αδιάλυτο αίσθημα αποστροφής που επιπλέει στα εσώψυχα μου. Προσπαθώ να το καταπνίξω αλλά μου φαντάζει αδύνατο. Αντικρίζω κάθε τους συμπεριφορά ως υποκινούμενη από κάτι που μόνο εκείνοι γνωρίζουν και έχουν χωμένο αδιόρατο μέσα τους, τους βλέπω ως συνένοχους στη διάλυση της Κύπρου. Και έστω και αν μπορώ να κρατήσω μια ελάχιστη κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά απέναντι τους, τους αποφεύγω όπως ο διάβολος το λιβάνι και ουδέποτε πρόκειται να τους σεβαστώ ή να έχω οτιδήποτε, πέραν από μια επιφανειακή ανοχή, απέναντι τους. Ούτε καν να συζητήσω το Κυπριακό μαζί τους θέλω. Δεν θέλω να μεγαλώσει η βδελυγμία μου απέναντι τους, καθώς το επόμενο βήμα της σχέσης αυτής είναι το μίσος. Και δυστυχώς αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία της Κύπρου. Απομονώνομαι από όλους αυτούς που συμπεριφέρονται κατ'αυτόν τον τρόπο. Και απορώ με την καθημερινή υποκρισία τριγύρω μας.
Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2007
Σχέδιο Ανάν - Αναμνήσεις, θλίψη, θυμός, απορία
Εξ Αγγλίας αφιχθείς στις 23 Απριλίου 2004 έγινα αποδέκτης των πρώτων, από των πολλών που θα ακολουθούσαν, ¨πατριωτικών¨ παραινέσεων και προτροπών, από την, άκουσον άκουσον, αεροσυνοδό με τα ακατάστατα ξανθιά μαλλιά - όπως ήταν της μόδας τότε - και το αβυσσαλέο ντεκολτέ που ξεπρόβαλλε θαραλλέα από το ανοιχτό - αλίμονο, να μην τονίσουμε τα προσόντα μας;- γαλάζιο της πουκάμισο. Ευθύς συμπέρανα πως η τροφαντή αεροσυνοδός πρέπει να ήταν από την Πάφο ή τη Λεμεσό. Άντε, ίσως και από τη Λάρνακα. Κάπως τραγικό να σκέφτομαι έτσι, το γνωρίζω, αλλά πλέον αυτήν την εντύπωση έχω σχηματίσει για την πλειοψηφία των συμπατριωτών μας εκ των επαρχιών αυτών. Δυστυχώς.
Τα πήρα στο κρανίο, της είπα σιωπηλά τον ακατονόμαστο, αν μπορούσε να ακούσει τη σκέψη μου δεν νομίζω να με διαβάζατε τώρα, και σκεφτικός, βρίζοντας καθόλη την διάρκεια, κατέβηκα τα σκαλιά του αεροπλάνου όπου με περιέζωσε η γνωστή κουφόβραση της Κύπρου.
Ένιωθα μια τρομερή ανησυχία κατά τη διάρκεια της διαδρομής για το προσωρινό μου σπίτι, έτσι πίστευα ακόμη ο χαζός, στη Λευκωσία. Το τι θα ψήφιζα ήταν δεδομένο εξ'αρχής και ούτε ο Θεός μπορούσε να μεταβάλει την άποψη μου, ούτε η φωτογραφία του Εθνάρχη πίσω από το γνωστό διάγγελμα αναληθείας. Ανησυχούσα για την ψήφο του υπόλοιπου λαού. Ενδόμυχα ένιωθα αυτο το αόρατο τοξικό κύμα που περιπολούσε την ατμόσφαιρα και αναμιγνυόταν με το οξυγόνο, δηλητηρίαζε τα μύχια μας και μπάζωνε τη σκέψη μας. << ΟΧΙ>>, <<ΟΧΙ>>, << ΟΧΙ>>. Η περιβόητη περιρρέουσα ατμόσφαιρα.Και τελικά οι ανησυχίες μου επαληθεύτηκαν.
Μπαίνοντας στη μοιρασμένη πρωτεύουσα της Κυπριακής δημοκρατίας θαύμασα τις καλλιτεχνικές επινοήσεις των μοντέρνων Γραμματέων και Φαρισαίων που είχαν περικυκλώσει το κάθε μας βήμα. Διάσπαρτες πελώριες διαφημίσεις, αυτοκίνητα, πολυκατοικίες, σχολεία, στάσεις λεωφορείων ανάγραφαν τους απαράβατους νόμους με τεράστια μαύρα γράμματα,
<< ΟΧΙ>>, <<ΟΧΙ>>, << ΟΧΙ>>.
Αλλά έτρεφα ψευδαισθήσεις πως έστω και την υστάτη κάτι θα άλλαζε, πως την νύχτα της Παρακευής που θα πηγαίναμε να κοιμηθούμε θα ερχόταν η νεράιδα της σύνεσης να μας περιλούσει με την σκόνη της λογικής και θα εξάλειφε το μίσος και την εμπάθεια μας ως προς την ιδέα συμβίωσης με τους Τουρκοκύπριους, πως όλα τα όνειρα εκείνη την νύχτα θα έδειχναν την Αμμόχωστο, την Κερύνεια και την Μόρφου ως τον τελικό προορισμό της ύπαρξης μας, πως θα εμφανιζόταν ο εφιάλτης της διχοτόμησης και θα μας αφυπνούσε. Αλλά οι νεράιδες και τα όνειρα, ειδικά στην Κύπρο, έπαυσαν προ πολλού να μας επισκέφτονται. Μόνο οι εφιάλτες απέμειναν.
Και κινηματογραφικά ξανάζησα την περασμένη δεκαετία, εμφανίσθηκαν οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα της νιότης μου. Η απορία πως ενώ οι μάνες των αγνοουμένων βρίσκονταν κάθε Σαββατοκύριακο στο Ledra Palace εκεί παρευρίσκονταν καμιά δεκαριά άτομα μόνο, τα μισά μέλη του ΠΑΚ. Το μοναδικό παραλήρημα από την ομαδική συνουσία λύπης στα αντικατοχικά συλλαλητήρια, που μετά βίας συγκινούσαν καμιά πεντακοσαριά άτομα. Τον θυμό για τις συνευρέσεις στα cafe στις μαθητικές διαδηλώσεις. Την θύμηση των εκδηλώσεων των Αμμοχωστιανών, στη Δερύνεια, που το πολύ να είχε 1000 άτομα, στη καλύτερη των περιπτώσεων. Την απερίγραπτη ευδαιμονία όταν η Ανόρθωση κέρδιζε το πρωτάθλημα, αποδεικνύοντας την μεγαλουργία του πρόσφυγα. Την κοροιδία από τους υπόλοιπους όταν τους έλεγα πως είμαι πρόσφυγας, έστω και αν είχα γεννηθεί μετά το 1974. Οι βλάκες. Που να κατανοήσουν πως η προσφυγιά δεν έχει ηλικία.
Εξαγριώθηκα γιατί πλέον δεν υπάρχουν αντικατοχικές εκδηλώσεις. Διερωτήθηκα γιατί όλοι ξέχασαν τις μάνες των αγνοουμένων. Μου προκάλεσε θλίψη πως οι μόνες αντικατοχικές εκδηλώσεις που θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη μου είναι η Πορεία των Γυναικών και η Πορεία των Μοτοσικλετιστών.
Τα πήρα στο κρανίο, της είπα σιωπηλά τον ακατονόμαστο, αν μπορούσε να ακούσει τη σκέψη μου δεν νομίζω να με διαβάζατε τώρα, και σκεφτικός, βρίζοντας καθόλη την διάρκεια, κατέβηκα τα σκαλιά του αεροπλάνου όπου με περιέζωσε η γνωστή κουφόβραση της Κύπρου.
Ένιωθα μια τρομερή ανησυχία κατά τη διάρκεια της διαδρομής για το προσωρινό μου σπίτι, έτσι πίστευα ακόμη ο χαζός, στη Λευκωσία. Το τι θα ψήφιζα ήταν δεδομένο εξ'αρχής και ούτε ο Θεός μπορούσε να μεταβάλει την άποψη μου, ούτε η φωτογραφία του Εθνάρχη πίσω από το γνωστό διάγγελμα αναληθείας. Ανησυχούσα για την ψήφο του υπόλοιπου λαού. Ενδόμυχα ένιωθα αυτο το αόρατο τοξικό κύμα που περιπολούσε την ατμόσφαιρα και αναμιγνυόταν με το οξυγόνο, δηλητηρίαζε τα μύχια μας και μπάζωνε τη σκέψη μας. << ΟΧΙ>>, <<ΟΧΙ>>, << ΟΧΙ>>. Η περιβόητη περιρρέουσα ατμόσφαιρα.Και τελικά οι ανησυχίες μου επαληθεύτηκαν.
Μπαίνοντας στη μοιρασμένη πρωτεύουσα της Κυπριακής δημοκρατίας θαύμασα τις καλλιτεχνικές επινοήσεις των μοντέρνων Γραμματέων και Φαρισαίων που είχαν περικυκλώσει το κάθε μας βήμα. Διάσπαρτες πελώριες διαφημίσεις, αυτοκίνητα, πολυκατοικίες, σχολεία, στάσεις λεωφορείων ανάγραφαν τους απαράβατους νόμους με τεράστια μαύρα γράμματα,
<< ΟΧΙ>>, <<ΟΧΙ>>, << ΟΧΙ>>.
Αλλά έτρεφα ψευδαισθήσεις πως έστω και την υστάτη κάτι θα άλλαζε, πως την νύχτα της Παρακευής που θα πηγαίναμε να κοιμηθούμε θα ερχόταν η νεράιδα της σύνεσης να μας περιλούσει με την σκόνη της λογικής και θα εξάλειφε το μίσος και την εμπάθεια μας ως προς την ιδέα συμβίωσης με τους Τουρκοκύπριους, πως όλα τα όνειρα εκείνη την νύχτα θα έδειχναν την Αμμόχωστο, την Κερύνεια και την Μόρφου ως τον τελικό προορισμό της ύπαρξης μας, πως θα εμφανιζόταν ο εφιάλτης της διχοτόμησης και θα μας αφυπνούσε. Αλλά οι νεράιδες και τα όνειρα, ειδικά στην Κύπρο, έπαυσαν προ πολλού να μας επισκέφτονται. Μόνο οι εφιάλτες απέμειναν.
Και κινηματογραφικά ξανάζησα την περασμένη δεκαετία, εμφανίσθηκαν οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα της νιότης μου. Η απορία πως ενώ οι μάνες των αγνοουμένων βρίσκονταν κάθε Σαββατοκύριακο στο Ledra Palace εκεί παρευρίσκονταν καμιά δεκαριά άτομα μόνο, τα μισά μέλη του ΠΑΚ. Το μοναδικό παραλήρημα από την ομαδική συνουσία λύπης στα αντικατοχικά συλλαλητήρια, που μετά βίας συγκινούσαν καμιά πεντακοσαριά άτομα. Τον θυμό για τις συνευρέσεις στα cafe στις μαθητικές διαδηλώσεις. Την θύμηση των εκδηλώσεων των Αμμοχωστιανών, στη Δερύνεια, που το πολύ να είχε 1000 άτομα, στη καλύτερη των περιπτώσεων. Την απερίγραπτη ευδαιμονία όταν η Ανόρθωση κέρδιζε το πρωτάθλημα, αποδεικνύοντας την μεγαλουργία του πρόσφυγα. Την κοροιδία από τους υπόλοιπους όταν τους έλεγα πως είμαι πρόσφυγας, έστω και αν είχα γεννηθεί μετά το 1974. Οι βλάκες. Που να κατανοήσουν πως η προσφυγιά δεν έχει ηλικία.
Εξαγριώθηκα γιατί πλέον δεν υπάρχουν αντικατοχικές εκδηλώσεις. Διερωτήθηκα γιατί όλοι ξέχασαν τις μάνες των αγνοουμένων. Μου προκάλεσε θλίψη πως οι μόνες αντικατοχικές εκδηλώσεις που θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη μου είναι η Πορεία των Γυναικών και η Πορεία των Μοτοσικλετιστών.
27 Χρόνια σας Ακούω
Φίλτατοι Πολιτικοί Ταγοί και Καρεκλοκένταυροι,
27 χρόνια ακούω τις συμβουλές, νουθεσίες, υποδείξεις, συστάσεις και υπαγορεύσεις σας.
27 χρόνια σας ακούω να καθορίζετε τον πατριωτισμό, να μιλάτε για αγώνα και ελευθερία, για μια βιώσιμη και δίκαιη λύση, να προσδιορίζετε την ηθική.
27 χρόνια απορώ με τον ψευδοπατριωτισμό σας, διερωτούμαι αν πράγματι πιστεύετε στα όσα λέτε περί αγώνα και ελευθερία, αναρωτιέμαι, ο κουτός, τι θα απογίνετε εάν- τρελλή εικασία - λυθεί το Κυπριακό, δεν νομίζω να αγωνιστείτε ποτέ καθώς δεν είστε διατεθειμένοι να θυσιάσετε την περιουσία σας, έπαψα να πιστεύω πως πράγματι θέλετε λύση, αηδίασα την αισχρότατη ανηθικότητα και τα χυδαία ψεματα σας, και ας κόπτεσθε περί του αντιθέτου, και σιχάθηκα την συμπεριφορά σας προς τους πρόσφυγες.
Είμαι 27 χρονών και έχω ένα και μοναδικό όνειρο το οποίο καταστρέψατε ήδη. Την επιστροφή. Τι μου απέμεινε να ονειρευτώ;
Δεν μας χέζετε λέω εγώ, ανάξιοι πολιτικοί του 1960; Εσείς, που παραλάβατε μια Κύπρο ολόκληρη και μας την παραδώσατε μισή;
Δεν μας χέζετε και εσείς, ανάξιοι πολιτικοι του 2000, πιστά αντίγραφα του 1960 ; Που δεν θα επανενώσετε ποτέ την Κύπρο αλλά δεν παύσατε ποτέ να πουλάτε ψεύτικες ελπίδες;
Έτσι θα μεγαλώσω και τα παιδιά μου. Να έχει χεσμένους τους μελλοντικούς ανάξιους πολιτικούς του 2040, τα μελλοντικά πιστά αντίγραφα της δεκαετίας του 2000.
27 χρόνια ακούω τις συμβουλές, νουθεσίες, υποδείξεις, συστάσεις και υπαγορεύσεις σας.
27 χρόνια σας ακούω να καθορίζετε τον πατριωτισμό, να μιλάτε για αγώνα και ελευθερία, για μια βιώσιμη και δίκαιη λύση, να προσδιορίζετε την ηθική.
27 χρόνια απορώ με τον ψευδοπατριωτισμό σας, διερωτούμαι αν πράγματι πιστεύετε στα όσα λέτε περί αγώνα και ελευθερία, αναρωτιέμαι, ο κουτός, τι θα απογίνετε εάν- τρελλή εικασία - λυθεί το Κυπριακό, δεν νομίζω να αγωνιστείτε ποτέ καθώς δεν είστε διατεθειμένοι να θυσιάσετε την περιουσία σας, έπαψα να πιστεύω πως πράγματι θέλετε λύση, αηδίασα την αισχρότατη ανηθικότητα και τα χυδαία ψεματα σας, και ας κόπτεσθε περί του αντιθέτου, και σιχάθηκα την συμπεριφορά σας προς τους πρόσφυγες.
Είμαι 27 χρονών και έχω ένα και μοναδικό όνειρο το οποίο καταστρέψατε ήδη. Την επιστροφή. Τι μου απέμεινε να ονειρευτώ;
Δεν μας χέζετε λέω εγώ, ανάξιοι πολιτικοί του 1960; Εσείς, που παραλάβατε μια Κύπρο ολόκληρη και μας την παραδώσατε μισή;
Δεν μας χέζετε και εσείς, ανάξιοι πολιτικοι του 2000, πιστά αντίγραφα του 1960 ; Που δεν θα επανενώσετε ποτέ την Κύπρο αλλά δεν παύσατε ποτέ να πουλάτε ψεύτικες ελπίδες;
Έτσι θα μεγαλώσω και τα παιδιά μου. Να έχει χεσμένους τους μελλοντικούς ανάξιους πολιτικούς του 2040, τα μελλοντικά πιστά αντίγραφα της δεκαετίας του 2000.
Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2007
Γρίβας και Ανδριάντες
Αν είστε ματαιόδοξοι, αυτά πρέπει να κάνετε για να σας στήσουν ανδριάντες, αγάλματα, να γράψουν ποίηματα για σας, να αποτελέσετε σύγχρονους ήρωες. Ακολουθήστε την πορεία του Διγενή. Έχουμε και λέμε. Από την Οργάνωση <<Χ>> και την συνεργασία του με τους Γερμανούς κατά την διάρκεια της κατοχής της Ελλάδος, τη μετέπειτα μεταπολεμική συνεργασία του με τους Εγγλέζους έναντι των κουμμουνιστών κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, την επιστροφή του ως Στρατηγός και την περιθωροποίηση των εδώ κουμουνιστών, την προσπάθεια εκλογής του ως Πρωθυπουργός της Ελλάδος παρά τις αρχικές του δηλώσεις πως δεν επιζητούσε αξιώματα, την επιστροφή του στην Κύπρο ως αρχηγός της Εθνικής Φρουράς, την εκδίωξη του λόγω απειλών Τουρκίας, την μυστική επιστροφή του ως αρχηγός της << ΕΟΚΑ Β>>.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
